ครั้งแรกของการแข่งขันแสดงละครและชนะเลิศระดับชาติ

นี่เป็นรูปภาพการประกาศผลแสดงความยินดีกับรางวัลชนะเลิศระดับชาติของโรงเรียนผม ภายในรูปภาพนี้อาจจะดูไม่มีอะไรแต่ว่าลึก ๆแล้ว การใต้ขึ้นสู่ความสำเร็จนี้ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากมาย และความสำเร็จนี้ไม่ใช่ว่าใครก็ได้มาง่าย ๆ

ผมเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่มีความชอบในเรื่องศิลปะ(วาดรูป) สายการเรียนของผมจึงเกี่ยวกับทัศนศิลป์ซะส่วนใหญ่ และแน่นอนว่าเมื่ออยู่ในระดับมัธยมปลายแล้ว การที่จะเก็บผลงานเพื่อยื่นเข้าสู่มหาลัยจึงเป็นเรื่องสำคัญสำหรับผม ผมเป็นเพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามอยากจะสำเร็จในการใช้ชีวิต และการแข่งขันศิลปหัตถกรรมครั้งที่ 70 ก็เข้ามาได้เวลาพอดี

(ศิลปหัตถกรรม คือรายการการแข่งขันให้ทุกโรงเรียนภายในประเทศไทย ได้มีส่วนร่วมในการทำผลงานออกมาเพื่อคว้ารางวัลชนะเลิศ ซึ่งศิลปหัตถกรรมก็มีหลายรายการที่จะให้นักเรียนได้ลงตามความต้องการ)

ผมและกลุ่มเพื่อน ๆที่เรียนในสายทัศนศิลป์ อยากจะเก็บผลงานจากรายการศิลปหัตถกรรม จึงเข้าร่วมการแข่งขันในรายการ “ละครประวัติศาสตร์” ซึ่งผมและเพื่อน ๆไม่ได้เป็นนักแสดงแต่อย่างใด แต่เป็นแบ็คอัพคอยทำฉากสำหรับใช้ในการแสดงต่างหาก ซึ่งผมและเพื่อน ๆตั้งใจทำกันอย่างเต็มที่เพื่อรายการนี้ แต่...

การแข่งขันแสดงละครประวัติศาสตร์ก็ต้องถูกตกรอบไปเพราะละครประวัติศาสตร์ของโรงเรียนอื่นนั้น ดูท่าทีจะเตรียมพร้อมกับการแสดงได้ดีกว่า

แต่การแข่งขันศิลปหัตถกรรมนั้นยังไม่จบลงครับ โรงเรียนของผมยังมีรายการ “ละครคุณธรรม” ที่ได้เข้ารอบไปต่อในระดับประเทศ ซึ่งผมเองก็ไม่มีส่วนร่วมกับรายการนั้น ๆ

แต่ด้วยความที่ ทีมละครคุณธรรม เข้ารอบไปโดยมีทีมงานแบ็คอัพคอยหนุนที่น้อย จึงต้องการฝ่ายทำฉากละครประวัติศาสตร์หรือฝ่ายอาร์ตอย่างผมและเพื่อน ๆมาช่วยเสริมกำลังในการแข่งขันครั้งนี้

ผมและเพื่อน ๆเข้าร่วมกับทีมละครคุณธรรมเป็นที่เรียบร้อย แต่เวลาในการซ้อมและทำฉากครั้งนี้มีเวลาเพียงแค่ สองสัปดาห์เท่านั้น กับการแข่งขันในระดับประเทศ ผมและเพื่อน ๆจึงมีเวลาเพียงแค่ หนึ่งสัปดาห์ในการทำฉากละคร มันเป็นอะไรที่ยากมากหากจะทำฉากให้ออกมาสวยที่สุดให้เหมาะกับระดับประเทศ ครูที่เป็นฝ่ายอาร์ตจึงต้องมาคุมงานผมและเพื่อน ๆให้ออกมาดีที่สุด แน่นอนว่าผมและเพื่อน ๆตั้งใจทำเช่นเดิม

แต่การทำฉากละครครั้งนี้ มันทำให้ผมเครียดไปหลายรอบ ถึงขั้นในขณะระหว่างทำฉากละคร ผมต้องเดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อรวบรวมสติกลับมาให้เต็มร้อย เพื่อที่จะคุมงานให้มีประสิทธิภาพคงเดิมและคุมน้อง ๆที่คอยช่วย การเป็นเฮดหลักของฉากฉากหนึ่งมันยากมากที่จะต้องคุมภาพรวมทั้งหมด

ผมและเพื่อน ๆต้องผ่านอุปสรรคการทำฉากหลายสิ่งหลายอย่างมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการที่ ฉากขนาดใหญ่โขปลิวด้วยลมที่พัดแรงอย่างกับมรสุม ทำให้ผมและเพื่อน ๆได้แผลมาจากการปกป้องฉากที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ พร็อพขนาดใหญ่ที่ปลิวมาโดนแก้วสีเป็นสิบ ๆแก้ว ทำให้สีนั้นหกใส่ฉากจนต้องแก้ใหม่ และอาการปวดหลังของผมและเพื่อน ๆที่ต้องนั่งทำฉากทั้งวัน

จนในที่สุด ฉากละครคุณธรรมก็เสร็จไปเป็นที่เรียบร้อยเหลือแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เหลือ ผมและเพื่อน ๆใช้เวลาในการซ้อมละครอย่างไม่หยุดหย่อน ซึ่งหลังจากการทำฉากของผมเสร็จ ผมและเพื่อน ๆบางส่วนก็ถูกเลือกให้เป็นฝ่ายสเตจ(stage) เป็นฝ่ายที่ต้องเลื่อนเปลี่ยนฉากให้กับนักแสดงตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง ไม่ใช่แค่นั้น การเป็นฝ่ายสเตจจะต้องเก็บและเตรียมพร็อพให้ทันเวลาอย่างการติดกรอบรูป ใช้เก้าอี้ขึ้นไปติดพร็อพข้างบน และเปลี่ยนชุดให้นักแสดงก่อนจะเข้าฉากแสดง โดยสรุปแล้วฝ่ายสเตจมีหน้าที่อยู่ สามอย่างหลัก ๆ ผมและเพื่อนบางส่วนต้องทำให้ทันเวลา และการแข่งกับเวลาเป็นอะไรที่ยากมาก

จนถึงวันที่ต้องไปดูเวทีที่ต้องแสดงและวัดความกว้างยาวของเวทีปรากฎว่า ฉากทั้งหมดของการแสดงบนเวทีเกือบจะไม่พอใช้!(แค่เกือบน้า) ทีมงานละครคุณธรรมทุกคนจึงต้องมาประชุมและคุยกัน ว่าจะแก้ปัญหาอย่างไรดีรวมถึงผมด้วย ทางครูจึงไปวัดสเตจเวทีและเขียนแผนผังอีกรอบหนึ่งจนได้คร่าว ๆมา

และสุดท้ายนี้ทีมงานละครคุณธรรมจึงได้เริ่มซ้อมอีกรอบเป็นครั้งสุดท้ายในพื้นที่ที่มีจำกัด เพื่อรอแข่งภายในวันถัดไป!

ความเตรียมพร้อมทุกอย่างของการแสดงละครครั้งนี้ ทุกคนมีจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ทีมงานละครคุณธรรมทุกคน รวมถึงผมและเพื่อน ๆได้กอดคอกันรวมเป็นหนึ่งเดียว

“ใครไม่สัจ!” (รุ่นพี่ ม.6 คนที่หนึ่ง)

“เราสัจ!!” (เสียงทุกคน)

“ใครไม่สัจ!” (รุ่นพี่ ม.6 คนที่สอง)

“เราสัจ!!” (เสียงทุกคน)

“ใครไม่สัจ!” (รุ่นพี่ ม.6 คนที่สาม)

“เราสัจ!!” (เสียงทุกคน)

“วี๊ดดดดดดดดดดดด สัจจะ!!!!” (ทุกคนรวมเสียงตะโกนออกมา)

ความมุ่งมั่นและพลังจิตใจเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ผมและทีมงานละครคุณธรรมทุกคน พร้อมแล้วสำหรับการแสดง

เมื่อละครคุณธรรมของโรงเรียนผมได้เริ่มการแสดง ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีถึงแม้ระหว่างการแสดง พร็อพบางอย่างจะบังเอิญพังหรือมีข้อบกพร่อง แต่ผมและสเตจทุกคนก็สามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันเวลาพอดี ถึงจะมีบางช่วงที่ผมเกือบจะตกเก้าอี้เพราะพลาดท่าขึ้นไปติดพร็อพข้างบนจนเกือบจะชนกับฉากก็ตาม555 แต่นั่นก็เป็นประสบการณ์ที่ดี

และหลังจากการแข่งขันศิลปหัตถกรรมในรายการ “ละครคุณธรรม” ได้จบไป

โรงเรียนของผมชนะเลิศอันดับหนึ่ง โดยที่คะแนนห่างกับอันดับสองไปเพียงแค่หนึ่งคะแนนเท่านั้น! ตอนที่ผมได้เห็นประกาศผลแล้ว ผมดีใจแทบจะบ้าจนอยากจะตะโกนออกมาดัง ๆระหว่างกลับบ้าน เป็นอะไรที่คุ้มค่าสุด ๆสำหรับการทุ่มเทให้กับการแข่งขันครั้งนี้ ไม่เสียแรงที่ต้องนั่งทำปวดหลังทั้งวัน เพื่อทำให้ฉากออกมาดีและมีประสิทธิภาพ และต้องขอบคุณทุกคนที่มีส่วนร่วมกับทีมงานละครคุณธรรมทุกคนจริง ๆ ทุกคนเต็มที่มาก ความรู้สึกทั้งหมดที่ทุ่มเทมา ในที่สุดก็ได้รับการตอบแทนแล้ว

และนี่ก็คือครั้งแรกของการแข่งขันแสดงละครเพื่อคว้าอันดับชนะเลิศของผม

สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกว่า ถึงแม้ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น จะใช้ไม่ได้กับทุกอย่างก็ตาม แต่หากเราพยายามมากแค่ไหน ยังไงเราก็ต้องได้รับผลตอบแทนแน่นอนครับ :)

ละครคุณธรรมเรื่อง สัจจะ

https://youtu.be/98dgykzK9Wc