คอนเสิร์ตที่ผ่านมา ช่วยเยียวยาหัวใจ #ครั้งแรกของฉัน

    “ตื่นเต้น” คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวและเป็นคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของฉัน เด็กนักเรียนมัธยมปลายวัย ๑๗ ปี บนถนนระหว่างการเดินทางไปชมคอนเสิร์ตครั้งแรกของศิลปินที่รอคอยจะได้เจอมาเป็นเวลานาน

    “เอนไฮเพน” ศิลปินที่ฉันรักและคอยติดตามผลงานมาตลอด ๒ ปี นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเปิดใจคุยกับครอบครัวด้วยเหตุที่ว่าไม่เคยเดินทางไปไกลขนาดนี้มาก่อนแถมยังอยู่ในช่วงที่ป่วยอย่างไม่ได้ตั้งใจ จึงทำให้ครอบครัวของฉันกังวลใจเป็นพิเศษในการเดินทางครั้งนี้ เพราะต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเดินทางไปถึงจุดหมาย แต่สุดท้ายก็ยอมให้ไปแต่โดยดีพร้อมมีพี่สาวเสนอเป็นคนพาฉันไปเพื่อความสบายใจของทุกคน ครั้งแรกที่ได้เข้าไปชมคอนเสิร์ตขนาดใหญ่โดยต้องเสียค่าใช้จ่ายไม่น้อย ครั้งแรกที่ได้พบปะ พูดคุยทำความรู้จักกับผู้คนมากหน้าหลายตาที่มีความชอบเหมือนกัน ครั้งแรกที่ใช้พลังเสียงทั้งหมดที่มีออกไปโดยไม่คิด ครั้งแรกที่ใช้เงิน ๔,๕๐๐ บาท ไปในพริบตา แต่ไม่เคยนึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย ก็แหงล่ะ จะให้รู้สึกเสียใจก็คงประหลาดน่าดู ในเมื่อเงินที่เสียไปแลกได้กับความสุข เรียกว่าสุขที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมาทั้งชีวิตก็ว่าได้ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายอย่าให้ถึงหูคุณแม่เชียว เพราะถ้านับรวมค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างอื่นด้วยแล้วล่ะก็ คุณแม่สุดที่รักได้กลายร่างเป็นนางยักษ์ใจร้ายอย่างแน่นอน อ่านมาจนถึงตรงนี้แล้วจะมีคนคิดว่าฉันพูดเกินจริงไปบ้างหรือเปล่านะ? สุขที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกเลยเชียวหรือ?

       จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เกินไปกว่าความจริงเลยสักนิด ทั้งหมดที่เขียนออกมานั้นมาจากใจและความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน ยืนยันจากปากเด็กวัย ๑๗ ปีคนนี้ เชื่อเถอะ ให้ฉันเอาหัวเป็นประกันยังได้

        เล่าย้อนไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เด็กมัธยมปลายอย่างฉันที่คิดว่าชีวิตในช่วงวัยของตนคงได้พบปะเพื่อนใหม่ ความสนุกใหม่ ๆ ที่จะเกิดขึ้น ตั้งตารอการเติบโตมายาวนาน แต่พอได้โตขึ้นจริง ๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้นี่สิ ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้ก็ไม่รู้..

         “อาการจะกำเริบข้างในนั้นหรือเปล่านะ..” ตัวฉันที่ได้มายืนอยู่หน้าอิมแพ็คอารีน่าเมืองทองธานีเป็นที่เรียบร้อยเพื่อเตรียมความพร้อมในการรับชมคอนเสิร์ตที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าได้แต่ถามกับตัวเองในใจ ก่อนจะเดินทางเข้าไปภายในอาคารที่เต็มไปด้วยบูธต่าง ๆ มากมาย ของแจกจากแฟนคลับที่รักศิลปินคนเดียวกันถูกยื่นมาให้จนเต็มไม้เต็มมือไปหมด เจอแต่คนใจดีทั้งนั้นเลยแฮะ

    ๑๗.๕๕ น. นับถอยหลังอีกแค่ ๕ นาที ก่อนการรอคอยจะสิ้นสุด หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพแสงไฟสีขาวปะปนกับสีแดงหลายดวงตรงหน้าสว่างขึ้นมาจากแท่งไฟเยอะแยะเต็มไปหมด สวยจนไม่สามารถลืมภาพเหล่านั้นได้เลยจริง ๆ เวทีที่ไม่เคยได้มาเห็นกับตาในที่สุดก็ได้มาเห็น ฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในโซนที่ตัวเองได้สั่งซื้อตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะระเบิดออกมา ก่อนจะมีเจ้าของที่ที่แท้จริงเดินมาสะกิดให้ได้สติแล้วก็พบว่าตัวเองนั่งผิดที่ อยากย้อนเวลากลับไปทึ้งหัวตัวเองเบา ๆ สักหนึ่งครั้ง น่าอายชะมัด.. แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของผู้คนบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี ไม่มีความโกรธใดใดแถมยังได้รอยยิ้มพร้อมคำว่าเอ็นดูจากปากเจ้าของที่นั่งตัวจริงกลับมา แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย

        หลังจากที่ฉันย้ายตัวเองมาอยู่ถูกตำแหน่ง เวลาที่รอคอยก็มาถึงพอดี ชายหนุ่ม ๗ คนปรากฏขึ้นมาบนเวทีสีดำพร้อม ๆ กัน นั่นน่ะตัวจริง.. ไม่ใช่แค่รูปภาพที่มองจากจอมือถืออีกต่อไปแล้ว น้ำตามากมายไหลหลั่งออกมาโดยไม่รู้ตัว ความสุขที่เพิ่มมากขึ้นจนฉันลืมโรคประจำตัวของตัวเองไปสนิท ตลอดการรับชมเสียงของฉันไม่เคยได้หยุดพัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำให้พลังงานที่มีลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เวียนหัวจนต้องหยิบยาดมขึ้นมาสูดหายใจเป็นพัก ๆ ไม่ใช่เพราะอาการของโรควิตกกังวลกำเริบหรอกนะ เป็นเพราะการแสดงที่น่าประทับใจกับความหล่อจนตาพร่าของ ๗ หนุ่มบนเวทีนั่นต่างหาก หล่อเหมือนไม่มีอยู่จริง.. 

    น่าเสียดายที่เวลาสองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ที่เขาว่ากันว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอคงจะจริง