ตอนเด็กๆที่บ้านเลี้ยงแมวตลอดค่ะ เป็นแมวไทย ที่ยอมเลี้ยงเพราะจำใจต้องเลี้ยงเอาไว้ค่ะ พอดีบ้านอยู่ท้ายหมู่บ้านแล้วอยู่ใกล้ป่า
มีคนใจร้ายชอบเอาลูกแมวหรือไม่ก็แมวท้องมาปล่อยไว้ในป่าค่ะ แล้วเหล่าแมวๆที่โดนทิ้งคงจะเห็นบ้านของหนูน่าจะมีอาหารให้กินประทังชีวิตเลยแอบเข้ามาในบ้านบ่อยๆ
พอแม่รู้ว่ามีแมวแอบเข้ามาหาของกินในบ้าน ถ้าเป็นคนอื่นคงจะไล่ตีแมวออกไปแล้วแต่ไม่ใช่กับแม่หนูค่ะ
แม่หนูเป็นคนใจบุญมาก ขี้สงสารมาก เลยหาซื้ออาหารให้แมวกินค่ะ ตอนนั้นแมวมันกลัวๆไม่กล้าใกล้คนเลย พอผ่านไปสักพักก็กลายเป็นแมวบ้านหนูเฉยเลย
ตอนไปถึงคือแมวตัวอื่นๆคนอื่นจองไปหมดแล้วเขากำลังจะมารับ เหลือแมวน้อยที่จมูกแหว่งๆตัวหนึ่งที่ไม่มีใครรับไปเลี้ยงเพราะน้องไม่น่ารัก มีโรคประจำตัว คนอื่นเขากลัวแบกรับค่าใช้จ่ายไม่ไหว แต่ครั้งแรกที่หนูเห็นน้องสำหรับหนูน้องน่ารักมากๆนะคะ และหนูมีกำลังทรัพย์พอที่จะ Support น้องแน่นอน เพราะมีคลินิกรักษาสัตว์ใกล้บ้านแถมเป็นคนรู้จักด้วยจึงตัดสินใจรับน้องกลับมาอยู่ด้วยกันค่ะ
แต่โชคร้ายก็เกิดขึ้นกับเราอีกครั้ง น้องหายออกไปจากบ้านช่วงเทศกาลเพราะทีการจุดพลุเสียงดัง น้องขี้ตกใจอยู่แล้ว แถมญาติพาน้องออกไปเดินเล่นหลังบ้าน (ไม่ได้ใส่สายจูงให้น้องค่ะ) น้องวิ่งเตลิดหายไปช่วงตอนค่ำอีก ญาติรีบตามไปแต่ไม่เจอเพราะไม่รู้วิ่งไปทางไหน (หลังบ้านเป็นป่าค่ะ) พอหนูรู้ว่าเฮงเฮงหายไปหนูรีบเอาไฟฉายไปตามหาเลยค่ะ เดินเข้าไปลึกมากๆ คนอื่นก็ช่วงกันตามหา จากเทศกาลแห่งความสุขกลายเป็นเทศกาลที่หนูเศร้ามากที่สุด สุดท้ายวันนั้นหาน้องไม่เจอ
วันต่อมาเลยติดป้ายประกาศตามหาพร้อมเงินรางวัล แวะไปถามคนนู้นบ้าง คนนี้บ้างเอารูปให้ดูก็ไม่มีใครเคยเห็น ลองทำตามความเชื่อทุกอย่างก็ไม่ได้ผล หนูสู้มากตามหาน้องร่วมเดือน จนหนูหมดกำลังใจจริงๆ จริงยอมแพ้ในการตามหาน้องค่ะ
แต่ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงน้องอยู่นะคะ ไม่รู้น้องจะอยู่หรือจากไปแล้ว ถ้าน้องยังอยู่ถ้าใครเจอเบาะแสเกี่ยวกับน้องสามารถหนูมาทางนี้ได้นะคะ หนูยังมีความหวังกับน้องเฮงเฮงอยู่ค่ะ