เมษาลาตะวัน
[⭐️⭐️⭐️⭐️✨️/5]
ว้าววววว 🥺 มันทั้งลึกซึ้ง หน่วง แล้วก็แสนจะเจ็บปวด
"แล้วเราต่างกันยังไง เราอยากเป็นคนสำคัญของใครสักคน ถูกไหม"
ความสัมพันธ์ระหว่าง “เด็กชายทั้งสามคน” ถูกนิยามและนิยามตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมปะปนอยู่ในเมืองเล็กๆ ท่ามกลางแดดจ้าสลับพายุฝนเป็นอื่นจากครอบครัว โหยหาการมีบ้านให้กลับ และขอเพียงให้ได้เข้าไปอยู่ในวงใดสักวงที่เป็นของตัวเอง
👦 เมษา = เด็กชายที่ครอบครัวแตกแยก พ่อแม่เลิกกัน และแม่ได้พบกับคนรักใหม่ ทำให้ตัวเขาถูกละเลย "คนเราจะมีลูกไปทำไม ถ้าวันหนึ่งจะทิ้งขว้าง ทำเหมือนเราเป็นภาระ แต่ก็ควบคุมเหมือนเป็นเจ้าของ" - เมษา
👦 ตะวัน = หนุ่มลูกครึ่ง (ฝรั่งเศส) ที่พบว่าตัวเองชอบผู้ชาย แต่พ่อไม่ยอมรับ และพ่อของเขาแต่งงานใหม่มานับครั้งไม่ถ้วน "เราจำแม่แท้ๆไม่ได้ พ่อแต่งงานใหม่ แล้วก็แต่งงานใหม่อีกหลายครั้ง คนเราจะรักใครใหม่ได้กี่ครั้ง แล้วมีสักครั้งไหม ที่พ่อรักเรา" - ตะวัน
👦 ไนท์ = บ้านเปิดร้านคาราโอเกะ และถูกแขกผู้ชายลวนลามเป็นประจำ โดยที่บ้านเชื่อว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันไม่มีอะไรเสียหาย TT "ภายนอกก็ไม่มีอะไรบุบสลาย แต่ภายในล่ะ ใจเราล่ะ" - ไนท์
☀️ ส่วนตัวชอบมากๆ เพราะตอนอ่านค่อนข้างเข้าใจตัวละคร โดยเฉพาะตัว"เมษา" ทั้งด้านสภาพจิตใจ หรือสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย ค่อนข้างเป็นหมู่บ้านเล็กๆ (ต่างจังหวัด) ทุกคนรู้จักกันดี ทำให้จินตนาการเรื่องราวได้ไม่ยากเลย เพราะส่วนตัวก็เคยอยู่แบบนี้มาเหมือนกัน
☀️ ตอนอ่านเข้าใจความรู้สึกของตัวละคร ที่ทั้งอึดอัด ถูกมองว่าเป็นคนนอก และค่อยๆถูกผลักไสออกไปเรื่อยๆ จนเริ่มไม่พูดความรู้สึกของตัวเองออกมา และกลายเป็นคนเงียบ เด็กทั้งสามคนค่อนข้างเจออะไรมาหนักจริงๆ ถึงแม้ภายนอกทุกคนจะทำตัวปกติ แต่ด้านสภาพจิตใจเหมือนทุกคนกำล้งแตกสลาย และแต่ละคนก็เลือกวิธีการแก้ปัญหาของตัวเองแตกต่างกันไป ถึงแม้ว่าตอนแรกๆ ทั้ง 3 คน จะถูกดึงดูดเข้าหากัน แต่สุดท้ายทุกคนก็แยกจากกัน เศร้านะ
☀️ สิ่งที่ชอบมากๆของเรื่องนี้ คือ ภาษาสวยงามมากๆ และที่ชอบที่สุด คือ "ตอนจบ" ของเรื่องราว ทั้งเศร้า และเจ็บปวด
เมษาลาตะวัน คือ จดหมายรักแด่ทุกคำอธิฐานของผู้ไม่เป็นที่รัก